“สันติธาร” ชี้ลงทุนเอกชนพุ่ง 16.2% แรงสุดรอบเกือบ 14 ปี ทำไมหลายคนยังไม่รู้สึก?

“สันติธาร” ชี้ลงทุนเอกชนโตสองหลัก 3 ไตรมาสติด ผลบวกยังกระจุกตัวในบางอุตสาหกรรม เสนอพัฒนาทักษะคนไทยและยกระดับผู้ผลิตไทยให้รับงานจากการลงทุนได้มากขึ้น


ผู้สื่อข่าวรายงานว่า วันนี้ (17 พ.ย.69) ดร.สันติธาร เสถียรไทย กรรมการผู้ช่วยรัฐมนตรีประจำกระทรวงการคลัง โพสต์ผ่านเฟซบุ๊กส่วนตัว สันติธาร เสถียรไทย – Dr Santitarn Sathirathai โดยขึ้นต้นว่า “ลงทุนเอกชนโตแรงที่สุดในรอบเกือบ 14 ปี แต่ทำไมหลายคนอาจยังไม่รู้สึก”

ดร.สันติธาร ระบุว่า ตัวเลขเศรษฐกิจไทยไตรมาส 3 ที่เพิ่งออกมา GDP โต 2.9% เทียบกับช่วงเดียวกันปีก่อน ดีขึ้นจาก 2.4% ในไตรมาส 2 แต่วันนี้ตัวเลขที่ผมอยากชวนดู คือ การลงทุนภาคเอกชน

ไตรมาสนี้การลงทุนภาคเอกชนขยายตัว 16.2% สูงสุดในรอบเกือบ 14 ปี โดยในไตรมาส 1–3 ขยายตัว 10.1%, 13.5% และ 16.2% ตามลำดับ เมื่อเทียบกับช่วงเดียวกันของปีก่อน นับเป็นการขยายตัวสองหลัก 3 ไตรมาสติดต่อกันและเร่งขึ้นทุกไตรมาส

นี่เป็นสัญญาณที่น่าสนใจ เพราะนักเศรษฐศาสตร์ได้พูดกันมานานแล้วว่า ถ้าไทยอยากโตได้ดีขึ้นในระยะยาว เราต้องกลับมาให้ความสำคัญกับการลงทุน อย่าเอาแต่หวังให้การบริโภคพาเศรษฐกิจไปต่อ แต่พอเห็นตัวเลขนี้วันนี้ หลายคนอาจจะรู้สึกอีกแบบว่า ลงทุนโตดีขนาดนี้ ทำไมเราไม่รู้สึกเลย? หรือมันมาเกี่ยวกับชีวิตเราตรงไหน? ส่วนหนึ่งเพราะการลงทุนกับการบริโภคส่งผลต่อเศรษฐกิจคนละแบบ

การบริโภคของครัวเรือนมีขนาดราวครึ่งหนึ่งของ GDP พอคนมีกำลังซื้อเพิ่ม จับจ่ายใช้สอยเพิ่ม ร้านค้าก็อาจเห็นยอดขายดีขึ้นได้ทันที ช่วงที่คนเดือดร้อน การช่วยพยุงกำลังซื้อจึงมีประโยชน์ แต่ผลก็มักอยู่ได้ชั่วคราว ถ้าหวังให้เศรษฐกิจโตด้วยการอัดฉีดกระตุ้นเพิ่มบริโภคซ้ำ ๆ ก็จะโตแบบไม่ยั่งยืน เหมือนแจกผลไม้มาแบ่งกันกิน ช่วยให้อิ่มได้วันนี้ พอกินหมดก็ต้องหามาเติมใหม่

ส่วนการลงทุนเหมือนการปลูกต้นไม้ วันนี้เราอาจเห็นแค่โรงงานซื้อเครื่องจักร หรือธุรกิจเริ่มปรับวิธีผลิต กว่าจะผลิตได้มากขึ้น กว่าคนจะใช้เครื่องมือใหม่เป็น กว่างานจะส่งต่อไปถึงผู้ผลิตรายอื่น ๆ ก็ต้องใช้เวลา ช่วงแรกคนที่ได้ประโยชน์อาจยังมีไม่กี่กลุ่ม แต่ถ้าปลูกถูกที่และดูแลดี ต้นไม้นั้นก็จะออกผลให้เราเก็บได้อีกหลายฤดู

และหากการลงทุนนี้ไม่ได้เกิดขึ้นอย่างแพร่หลาย มีแค่ในบางเซกเตอร์ และเราไม่ได้อยู่ในอุตสาหกรรมที่เกี่ยวข้องกับที่การลงทุนเกิดขึ้น ก็อาจจะไม่ได้ประโยชน์จากตรงนี้เท่าไร

โจทย์สำคัญจึงเป็นเรื่องว่า อุตสาหกรรมไหนที่ลงทุนกัน และจะทำอย่างไรให้ผลบวกจากการลงทุนมันมาถึงคนในวงกว้างมากขึ้น

ดร.สันติธาร ยกข้อมูลเปรียบเทียบสองคู่ในไตรมาสนี้ โดยคู่แรก การลงทุนเอกชนโตแรงกว่า 20% ในหมวดเครื่องจักรและอุปกรณ์ ขณะที่การลงทุนก่อสร้างของเอกชนลดลงเล็กน้อย

ส่วนคู่ที่สอง มูลค่าการส่งออกสินค้าในรูปดอลลาร์โต 23.6% ขณะที่จำนวนนักท่องเที่ยวต่างชาติที่มาไทยลดลง 5% จากช่วงเดียวกันปีก่อน เป็นไตรมาสที่ 6 ติดต่อกันที่จำนวนลดลง โดยเฉพาะตลาดระยะใกล้ในเอเชีย (แต่รายรับจากนักท่องเที่ยวต่างชาติยังเพิ่มขึ้น)

ข้อมูลเหล่านี้ชี้ให้เห็นว่า ธุรกิจแต่ละกลุ่มอาจสัมผัสเศรษฐกิจที่เหมือนอยู่ “คนละโลก” กันเลย

ถ้าคุณอยู่ในบางส่วนของห่วงโซ่ดิจิทัล AI และอิเล็กทรอนิกส์ที่ไทยมีบทบาทอยู่ ความท้าทายของคุณอาจเป็นว่าตลาดโตเร็วมาก จะลงทุนเพิ่มกำลังผลิตให้ทันได้ยังไง

แต่ถ้าคุณอยู่ในตลาดที่ไม่ค่อยโต แถมมีคู่แข่งใหม่เข้ามาเรื่อย ๆ คุณอาจจะงงว่า ใครกันจะไปลงทุนในสภาพแบบนี้ เน้นกอดเงินสดไว้ประคองตัวก่อนดีกว่า

นี่คือเศรษฐกิจรูปตัว K แบบหนึ่ง ความต่างไม่ได้อยู่แค่ระหว่างบริษัทใหญ่กับ SME เท่านั้น แต่อยู่ระหว่างอุตสาหกรรมที่กำลังร้อนแรง กับอุตสาหกรรมที่ยังต้องหาทางโตใหม่ด้วย

ความท้าทายและโอกาสของไทยคือ เราอยู่ใน “ช่วงเปลี่ยนผ่าน” ที่มีทั้งสองแบบอยู่ในประเทศเดียวกัน เหมือนรถไฟสองขบวนที่ต้องไปต่อพร้อมกัน แต่มีโจทย์คนละอย่าง

ดร.สันติธาร เปรียบว่า “รถไฟขบวนใหม่วิ่งเร็ว แต่ทางขึ้นยังแคบ” โดยอุตสาหกรรม เช่น ดิจิทัล เอไอ อิเล็กทรอนิกส์ กำลังโตเร็วและใช้เงินลงทุนเยอะมาก เพราะความต้องการจากโลกกำลังก้าวกระโดด แต่งานที่เกิดขึ้นส่วนหนึ่งต้องใช้ทักษะเฉพาะ และผู้ผลิตไทยที่อยากเข้าไปขายชิ้นส่วนหรือบริการก็ต้องผ่านมาตรฐานใหม่ ๆ ประโยชน์จึงยังกระจุกตัวอยู่ในช่วงแรก ๆ

เพราะฉะนั้นบทบาทของคนทำนโยบายจึงต้องปรับตั้งแต่เริ่มคุยกับบริษัทที่จะเข้ามาลงทุนว่า คุณเข้ามาแล้วจะทำให้คนไทยเก่งขึ้นยังไง เขาจะได้ฝึกอะไร ผู้ผลิตไทยต้องพัฒนาตรงไหนถึงจะรับงานได้ แล้วเราจะช่วยกันทำให้เกิดขึ้นจริงยังไง นี่คือสิ่งที่เรียกว่าเปลี่ยน Global Capital ให้เป็น Local Capabilities หรือเปลี่ยนทุนจากโลกให้เป็นความสามารถของคนไทย

ส่วน “รถไฟขบวนเดิมมีคนอยู่เยอะ แต่อาจต้องการอัปเกรดเครื่องยนต์ให้วิ่งได้เร็วขึ้น” โดยคนไทยจำนวนมากยังทำงานในภาคเกษตร อาหาร ท่องเที่ยว และอุตสาหกรรมที่เราสะสมฝีมือกันมานาน

แต่รถไฟเหล่านี้จะวิ่งแบบเดิม ๆ ก็ไม่ได้ในโลกที่เปลี่ยนไป จึงต้องทั้งหาตลาดใหม่ ทำสินค้าและบริการใหม่ หรือใช้เทคโนโลยีช่วยให้ทำงานได้ดีขึ้น อย่างธุรกิจท่องเที่ยวก็สามารถจับเมกะเทรนด์ เช่น เศรษฐกิจอายุยืนหรือ Longevity economy ต่อยอดด้านสุขภาพและเวลเนส ผู้ผลิตอาหารก็หันมาสร้างอาหารเพื่อสุขภาพ อาหารสัตว์เลี้ยง ดังนั้นรถไฟที่หน้าตาอาจจะดูไม่ใหม่ ก็สามารถวิ่งแบบใหม่เร่งความเร็วได้เหมือนกัน

ดร.สันติธาร ระบุว่า “คำตอบจึงไม่ใช่ขาวหรือดำ” จะบอกว่าอุตสาหกรรมใหม่บางอย่างสร้างงานโดยตรงไม่เยอะ งั้นปล่อยให้มันผ่านไปแล้วพึ่งแต่ขบวนเดิม ก็จะพลาดโอกาสสำคัญและวันหนึ่งมานั่งถามตัวเองทีหลังว่าทำไมประเทศอื่นเขาโตเร็วกว่าเรา โจทย์จริง ๆ คือจะเปิดทางให้คนไทยขึ้นขบวนใหม่ได้มากขึ้นยังไง พร้อม ๆ กับทำให้ขบวนเดิมวิ่งได้ดีขึ้นด้วย

จะบอกว่าลงทุนแล้วคนยังไม่รู้สึก งั้นกลับไปโตด้วยการกระตุ้นการบริโภคดีกว่า ก็เสมือนกลับไปแจกผลไม้ ปลูกต้นไม้ไม่พอ วันหนึ่งก็จะถามว่าทำไมผลไม้เรามีไม่พอ เราจึงช่วยพยุงกำลังซื้อในวันที่คนยังลำบากได้ พร้อมกับลงทุนให้เขามีทางหารายได้ดีขึ้นในวันข้างหน้า

ตัวเลขเศรษฐกิจรอบนี้จึงไม่ได้บอกว่าต้องเปลี่ยนทิศกันใหม่หมดอีก เพราะหลายอย่างเริ่มขยับมาถูกทาง แต่ยังมีการบ้านให้ทำอีกเยอะ ยังมีสิ่งที่ต้องปรับปรุงและพัฒนาต่อยอด ให้คนที่อยู่ขบวนเดิมต้องมีโอกาสหารายได้ดีขึ้น ส่วนคนที่อยากขึ้นขบวนใหม่ก็ต้องมีทักษะและมีทางขึ้นจริง

ดร.สันติธาร ระบุทิ้งท้ายว่า ตัวเลข GDP รอบนี้สะท้อนทั้งภาวะเศรษฐกิจและสิ่งที่ทีมไทยแลนด์ ทั้งภาครัฐและเอกชน ต้องทำต่อ พร้อมให้กำลังใจทุกคนที่กำลังเผชิญช่วงเปลี่ยนผ่านนี้

Back to top button