“เจพีมอร์แกน” ชี้เฟดจ่อขึ้นดอกเบี้ย 3 นัดติด หวังสกัดเงินเฟ้อหนืดลากยาวปีหน้า

“เจพีมอร์แกน” คาดเฟดเดินหน้าขึ้นดอกเบี้ย 0.25% ต่อเนื่อง 3 นัดติด ตั้งแต่รอบประชุม ธ.ค. 2569 ยาวถึง ม.ค. และ มี.ค. 2570 เพื่อสกัดเงินเฟ้อสหรัฐฯ ที่ลดลงช้ากว่าคาดและรักษาความน่าเชื่อถือของธนาคารกลาง พร้อมเตือนทิศทางดอกเบี้ยตึงตัวนานกว่าคาดจะหนุนบอนด์ยีลด์สูงและกดดันตลาดหุ้นทั่วโลกผันผวนในช่วงรอยต่อปี 2569–2570


ผู้สื่อข่าวรายงานว่า สำนักข่าวรอยเตอร์ส (Reuters) เปิดเผยบทวิเคราะห์ล่าสุดจากฝ่ายวิจัยของเจพีมอร์แกน (J.P. Morgan) โดย นายไมเคิล เฟโรลี (Michael Feroli) หัวหน้านักเศรษฐศาสตร์ ซึ่งปรับเพิ่มคาดการณ์ทิศทางนโยบายการเงินของธนาคารกลางสหรัฐฯ (เฟด) พร้อมประเมินว่าเฟดมีแนวโน้มปรับขึ้นอัตราดอกเบี้ยนโยบายครั้งละ 0.25% ในการประชุมคณะกรรมการนโยบายการเงิน (FOMC) อีก 3 ครั้งติดต่อกัน เริ่มตั้งแต่รอบการประชุมเดือน ธ.ค. 2569 ต่อเนื่องไปยังเดือน ม.ค. และเดือน มี.ค. 2570

ทั้งนี้ การปรับเปลี่ยนมุมมองดังกล่าวต่างจากเดิมที่เจพีมอร์แกนเคยคาดว่าเฟดจะปรับขึ้นอัตราดอกเบี้ยเพียงครั้งเดียวในเดือน ธ.ค. 2569 แล้วหยุดชะลอไว้ เนื่องจากแรงกดดันด้านเงินเฟ้อของสหรัฐฯ ยังคงยืดเยื้อและปรับลดลงช้ากว่าที่ตลาดประเมินไว้ ประกอบกับต้นทุนพลังงานและราคาสินค้านำเข้ายังคงส่งผ่านไปยังเงินเฟ้อพื้นฐานในระยะสั้นอย่างต่อเนื่อง

นายไมเคิล ระบุอีกว่า การเดินหน้าปรับขึ้นดอกเบี้ยต่อเนื่องในระยะนี้ ไม่ได้มีเป้าหมายเพื่อกดดันให้ตลาดแรงงานชะลอตัวลงอย่างรุนแรง แต่เป็นการดำเนินนโยบายเชิงรุกเพื่อ “รักษาความน่าเชื่อถือของเฟด (Preserve Credibility)” ในฐานะผู้คุมเสถียรภาพราคา เพราะตราบใดที่ข้อมูลเงินเฟ้อยังทรงตัวในระดับสูง เฟดก็ยังไม่มีหลักฐานเชิงประจักษ์ที่มีน้ำหนักเพียงพอที่จะประกาศยุติวงจรดอกเบี้ยขาขึ้นได้ในเวลานี้

ขณะเดียวกัน การส่งสัญญาณของประธานเฟดยังคงยึดหลักการพิจารณาตัวเลขเศรษฐกิจที่เกิดขึ้นจริง (Data-dependent) เป็นสำคัญ ซึ่งสอดคล้องกับรายงานการประชุมเฟดรอบล่าสุดที่สะท้อนว่ากรรมการเกือบทั้งหมดยังคงเห็นความจำเป็นในการปรับขึ้นอัตราดอกเบี้ยเพิ่มเติม เพื่อดึงให้อัตราเงินเฟ้อลดลงกลับสู่กรอบเป้าหมายระยะยาวที่ระดับ 2% ได้อย่างยั่งยืน

ทั้งนี้ การประเมินทิศทางดอกเบี้ยที่ตึงตัวขึ้นและยาวนานกว่าคาดจากสถาบันการเงินยักษ์ใหญ่ระดับโลก กำลังกลายเป็นตัวแปรสำคัญที่เร่งความผันผวนให้ตลาดการเงินโลก โดยจะหนุนให้อัตราผลตอบแทนพันธบัตรรัฐบาลสหรัฐฯ (Bond Yield) ทรงตัวอยู่ในระดับสูง กดดันค่าเงินในกลุ่มประเทศตลาดเกิดใหม่ รวมถึงเพิ่มต้นทุนทางการเงินของภาคเอกชน และกดดันบรรยากาศการลงทุนในตลาดหุ้นทั่วโลกในช่วงรอยต่อของปี 2569–2570 อย่างมีนัยสำคัญ

Back to top button